are-you-ready-to-enjoy-brooklyn

O projekcie

„7 Happy Summits” to połączenie górskiej pasji z chęcią pomagania innym.

Pomysł rodzi się nagle. Idea rozwija się jakiś czas. Przede wszystkim walcząc z milionem wątpliwości. Czy to się może udać? Czy to nie „za duże” marzenie? Gdy uda się przezwyciężyć wszystkie te wątpliwości i rozpocząć przekuwanie marzenia w plan – człowiek zaczyna wierzyć, że granice marzeń nie istnieją.

Kiedy narodził się pomysł rozpoczęcia wielkiej podróży jaką jest zdobycie Korony Ziemi, postanowiłem, że nie mogę tego robić wyłącznie dla siebie.  „7 Happy Summits” to podróż, w której pojawi się wielu ludzi.  Jednak zmierzając na każdy kolejny szczyt chcę skierować uwagę na dzieciaki z Happy Kids i to, jak ważną ideą jest budowa kolejnych rodzinnych domów dziecka, które przynoszą dzieciakom tyle radości, na którą zasługują.

To nasza wspólna podróż.

bring-your-data-to-life

Happy Kids

Fundacja Happy Kids od 15 lat pomaga potrzebującym dzieciom. Wśród Podopiecznych Fundacji są dzieci osierocone oraz te, których rodzice są pozbawieni praw rodzicielskich bądź mają je ograniczone. Wszystkie te dzieci łączy jedno: marzenie o prawdziwym domu. Takim bez awantur, wypełnionym miłością oraz bezpieczeństwem. Fundacja Happy Kids swą misją uczyniła spełnienie tych marzeń. W jaki sposób?

Od początku swej działalności tworzy i prowadzi Rodzinne Domy Dziecka. W domach tych pracują Rodzice Zastępczy, którzy z poświęceniem i oddaniem wykonują ten bardzo trudny i odpowiedzialny zawód. Domy, które tworzy fundacja, stają się dla porzuconych dzieci namiastką naturalnej rodziny, dają azyl, przywracają poczucie bezpieczeństwa i wiarę w siebie.
Do tej pory powstało 12 Rodzinnych Domów Happy Kids. Aktualnie w realizacji jest projekt 13. Rodzinnego Domu w Dąbrówce Strumiany, który będzie budowany od tzw. pierwszej łopaty. Happy Kids jest autorem cyklicznych akcji społecznych takich jak Przystanek Happy Bus, piknik lotniczy Rodzina pod Skrzydłami, Łódzki Piknik Rodzicielstwa Zastępczego czy kampanie społeczne Przytul -zostań rodzicem zastępczym oraz Rozlicz Babci PIT.

Projekt „7 Happy Summits” to dla Fundacji możliwość nie tylko zwrócenia uwagi na ideę funkcjonowania rodzinnych domów dziecka i poszukiwania wsparcia na kolejne projekty, ale również pokazanie młodym Podopiecznym, że ciężką pracą oraz determinacją można zdobywać swoje wymarzone „szczyty”.

Więcej informacji o Fundacji Happy Kids na jej stronie: www.happykids.org.pl

Pomóż dzieciom zdobywać szczyty!

Osierocone dzieci mają za sobą ogromne traumy. Ich przeżycia z rodzinnych domów spowodowały, że wyrosły przed nimi góry nieufności, lęków, niewiary we własne siły. Chcemy dać im prawdziwy DOM, MIŁOŚĆ, RODZINĘ, które będą ich kapitałem na przyszłość.

Włącz się w akcję Korona świata dla dzieciaka i wesprzyj budowę Rodzinnych Domów Dziecka!

customized-communications-across-devices-platforms

Korona Ziemi

Korona Ziemi zyskała popularność dzięki przedsiębiorcy i miłośnikowi gór Richardowi Bass`owi, który postawił sobie za cel zdobycie najwyższych szczytów wszystkich kontynentów. Swoje przedsięwzięcie ukończył w 1985 r. zdobywając Everest. Rok później ukazała się książka zatytułowana ”Seven Summits”, której był współautorem. Lista Bassa zawierała następujące szczyty: Kilimandżaro (Afryka), Masyw Vinsona (Antarktyda), Góra Kościuszki (Australia), Everest (Azja), Elbrus (Europa), McKinley (Ameryka Północna) oraz Aconcagua (Ameryka Południowa).
Pomysł Bassa został podchwycony przez innych, choć przedstawiona przez niego lista szczytów Korony Ziemi budziła wątpliwości. W 1986 r. znany himalaista Reinhold Messner kierując się szerszą definicją kontynentu australijskiego zaproponował, aby do Korony Ziemi zamiast Góry Kościuszki włączyć Piramidę Carstensz. Wkrótce potem wiosną 1986 r. Pat Morrow zdobył Piramidę Carstensz i jako pierwszy skomletował Koronę Ziemi w wersji zaproponowanej przez Messnera. Kontrowersje odnośnie listy szczytów Korony Ziemi trwają do pewnego stopnia do dziś. Obecnie większość wspinaczy stara się zdobyć zarówno Piramidę Carstensz, jak i Górę Kościuszki.

Korona Ziemi składa się z najwyższych szczytów siedmiu kontynentów. "The Seven Summits” (Siedem Szczytów) to właśnie angielska nazwa wyzwania, jakim jest zdobycie wszystkich wierzchołków.

Pełna Korony Ziemi to:

Kilimandżaro, 5.895 m n.p.m. (Afryka)
Zdobyty
Denali, 6.194 m n.p.m. (Ameryka Północna)
Planowana wyprawa
Góra Kościuszki, 2.228 m n.p.m. (Australia)
Planowana wyprawa
lub Piramida Carstensz, 4.884 m n.p.m. (Oceania)
Planowana wyprawa
Elbrus, 5.642 m n.p.m.
Zdobyty
lub Mont Blanc, 4.810 m n.p.m. (Europa)
Zdobyty
Aconcagua, 6.962 m n.p.m. (Ameryka Południowa)
Planowana wyprawa
Everest, 8.848 m n.p.m. (Azja)
Planowana wyprawa
Masyw Vinsona, 4.892 m n.p.m. (Antarktyda)
Planowana wyprawa

Góra Kościuszki

Góra Kościuszki

2.228 m n.p.m. (Australia) Czytaj dalej
Piramida Carstensz

Piramida Carstensz

4.884 m n.p.m. (Oceania) Czytaj dalej
 Masyw Vinsona

Masyw Vinsona

4.892 m n.p.m. (Antarktyda) Czytaj dalej
Elbrus

Elbrus

5.642 m n.p.m. (Europa) Czytaj dalej
Mont Blanc

Mont Blanc

4.810 m n.p.m. (Europa) Czytaj dalej
Kilimandżaro

Kilimandżaro

5.895 m n.p.m. (Afryka) Czytaj dalej
Denali

Denali

6.194 m n.p.m. (Ameryka Północna) Czytaj dalej
Aconcagua

Aconcagua

6.962 m n.p.m. (Ameryka Południowa) Czytaj dalej
Everest

Everest

8.848 m n.p.m. (Azja) Czytaj dalej
Góra Kościuszki

Góra Kościuszki

2.228 m n.p.m. (Australia)

Góra Kościuszki (ang. Mount Kosciuszko) to najwyższy szczyt Australii. Wznosi się na wysokość 2.228 m n.p.m. Leży w Górach Śnieżnych w Alpach Australijskich. Znajduje się w Nowej Południowej Walii na terenie Parku Narodowego Kościuszki.

Zapewne pierwszymi zdobywcami Góry Kościuszki byli rdzenni mieszkańcy Australii – Aborygeni. Pierwszego udokumentowanego wejścia na górę dokonał 12 marca 1840 r. polski podróżnik i odkrywca Paweł Edmund Strzelecki. Jak kilkanaście dni później napisał do gubernatora Nowej Południowej Walii:
Szczególny widok tego wierzchołka uderzył mnie tak silnie przez swe podobieństwo do kopca w Krakowie, usypanego na grobie bohatera narodowego Kościuszki, że choć w cudzym kraju, na cudzej ziemi, ale wśród ludu ceniącego wolność i jej obrońców, nie mogłem powstrzymać się od tego, żeby nie nadać górze nazwy Mount Kosciusko.

Piramida Carstensz

Piramida Carstensz

4.884 m n.p.m. (Oceania)

Piramida Carstensz (ang. Mount Carstensz) jest najwyższym szczytem Australii i Oceanii, najwyższą górą między Himalajami i Andami oraz najwyższą na świecie górą położoną na wyspie. Wznosi się na wysokość 4.884 m n.p.m. Znajduje się w Górach Śnieżnych na Nowej Gwinei. Od czasu anektowania w 1963 r., ta część wyspy jest indonezyjską prowincją.

Piramida Carstensz jest najtrudniejszym technicznie i obok Masywu Vinsona najtrudniej dostępnym szczytem w Koronie Ziemi. Podaje się, że najtrudniejsze miejsca drogi standardowej oceniane są na 4+ do 5 w polskiej skali trudności dróg skalnych (skala Kurtyki). Jeszcze większym problemem jest samo dotarcie do masywu Carstensza. Znajdująca się w sąsiedztwie szczytu jedna z największych na świecie kopalni złota Grasberg uniemożliwia na dojście do góry od strony południowej. W konsekwencji podejście do szczytu wymaga około 100 kilometrowego trekkingu przez górski las tropikalny. Stanowi to największą trudność wyprawy. Jest ona potęgowana przez niestabilną sytuację polityczną, wyzwoleńcze ruchy papuaskie i konflikty plemienne do jakich dochodzi na tych terenach. Zamiast trekkingu istnieje także kosztowna możliwość wynajęcia helikoptera, który przewozi wspinaczy niemal pod samą ścianę szczytową.

 Masyw Vinsona

Masyw Vinsona

4.892 m n.p.m. (Antarktyda)

Masyw Vinsona (ang. Vinson Massif) jest najwyższym szczytem Antarktydy. Leży w paśmie Sentinel w Górach Ellswortha na Zachodniej Antarktydzie w odległości ok. 1200 km od bieguna południowego. Wznosi się na wysokość 4.892 m n.p.m (pierwsze pomiary wskazywały na 5.140 m n.p.m., kolejne między innymi na 4.897 m n.p.m.). Jest szczytem skalnym otoczonym ze wszystkich stron lądolodem.

Masyw Vinsona jest najzimniejszą i najbardziej niedostępną, a w konsekwencji jedyną niezdobytą zimą górą z Korony Ziemi. Średnie temperatury powietrza w okresie antarktycznego lata wynoszą w okolicach szczytowych -30°C. Odczuwalne temperatury (uwzględniające w szczególności siłę wiatru) są w rzeczywistości jeszcze niższe i spadają poniżej -60°C. W efekcie, gdy wzrasta siła wiatru, mimo wzrostu temperatury powietrza, następuje spadek odczuwalnych temperatur.

Elbrus

Elbrus

5.642 m n.p.m. (Europa)

Elbrus (ros. Эльбрус) jest najwyższym szczytem Kaukazu i Rosji. Przez część geografów i większość wspinaczy jest także uznawany za najwyższy szczyt Europy. Wznosi się na wysokość 5.642 m n.p.m. Leży w zachodniej części głównego łańcucha Kaukazu na terenie Republiki Kabardyno-Bałkarskiej w Rosji. Niedaleko góry przebiega granica rosyjsko-gruzińska.

Masyw Elbrusa ma dwa odległe od siebie o około 3 km wierzchołki: wspomniany zachodni o wysokości 5.642 m. n.p.m. oraz wschodni o wysokości 5.621 m n.p.m. Jest wygasłym wulkanem, którego ostatni okres aktywności miał miejsce w czasach historycznych około połowy I w n.e. Powyżej wysokości 3.700-4.000 m n.p.m. niemal całkowicie pokrywają go lodowce o łącznej powierzchni około 138 km².

Istnieje wiele dróg wspinaczkowych na Elbrus. Większość wspinaczy wybiera tzw. „drogę normalną”. Istniejąca kolejka linowa, a następnie kolejka krzesełkowa pozwalają na wjechanie na wysokość około 3.800 m n.p.m. Z tego miejsca potrzeba jednego dnia wspinaczkowego na dotarcie na szczyt i powrót. Wspinaczka „drogą normalną” jest technicznie niewymagająca, ale wyczerpująca fizycznie, przede wszystkim ze względu na wysokość, a często także silne wiatry.

Elbrus jest jednym z najłatwiejszych szczytów Korony Ziemi. Mimo to każdego roku na górze ginie między 15 a 30 osób, co sytuuje górę wśród najbardziej niebezpiecznych na świecie. Liczba ofiar śmiertelnych jest wyższa niż na Mount Everest. Głównej przyczyny wypadków upatruje się w słabym przygotowaniu fizycznym i brak odpowiedniego ekwipunku niemałej części wspinaczy.

Mont Blanc

Mont Blanc

4.810 m n.p.m. (Europa)

Mont Blanc (wł. Monte Bianco – pl. „Biała Góra”) jest najwyższym szczytem Alp, a przez część geografów uważany za najwyższą górę Europy. Góra bywa niekiedy określona w języku francuskim jako La Dame blanche (pl. „Biała Dama”) oraz w języku włoskim jako Il Bianco (pl. „Biały”). Wznosi się na wysokość 4.810 m n.p.m.

Istnieje kilka klasycznych dróg wspinaczkowych. Najbardziej popularną jest „droga normalna” (Goûter), nazywana także „Drogą Królewską” (fr. Voie Royale) czy inaczej „Drogą Poszukiwaczy Kryształów” (fr. Voie Des Cristaliers).

Mont Blanc jest popularnym szczytem wspinaczkowym. Szacuje się, że rocznie górę zdobywa ok. 20.000 osób. Jest jednocześnie górą o największej liczbie ofiar śmiertelnych. Na Mont Blanc co roku ginie niemal 100 osób. W całej historii wspinaczka na górę kosztowała życie między 6.000 a 8.000 alpinistów.

Kilimandżaro

Kilimandżaro

5.895 m n.p.m. (Afryka)

Kilimandżaro (ang. Kilimanjaro) jest najwyższą górą Afryki i jedynym z najwyższych samotnych masywów na Ziemi. Leży w Tanzanii na terenie Parku Narodowego Kilimandżaro. Niedaleko przebiega granica z Kenią. W skład masywu wchodzą trzy szczyty będące pozostałościami po trzech wulkanach: Uhuru na wulkanie Kibo o wysokości 5.895 m n.p.m., Mawenzi 5.149 m n.p.m. oraz Shira 3.962 m n.p.m. Obecnie Kilimandżaro jest uśpionym wulkanem. Jego ostatnią aktywność zanotowano około 200 lat temu. Najwyższy szczyt góry pokrywa lodowiec. Według szacunków jego powierzchnia w ciągu ostatnich 100 lat zmniejszyła się o 80%. Obecnie wynosi już tylko niecałe 4 km². Prawdopodobnie między 2022 r. a 2033 r. słynne hemingwayowskie „śniegi Kilimandżaro” znikną zupełnie.

Kilimandżaro obok Góry Kościuszki należy do najłatwiejszych szczytów Korony Ziemi. Mimo to dochodzi do wielu wypadków śmiertelnych. Najczęstszą przyczyną jest choroba wysokościowa, upadki na eksponowanych fragmentach dróg oraz spadające skały i kamienie. Według niektórych źródeł, w co aż trudno uwierzyć nawet uwzględniając znaczną liczbę nieprzygotowanych i niedoświadczonych wspinaczy, na Kilimandżaro ginąć ma więcej osób rocznie niż na Mount Everest.

Góra najczęściej zdobywana jest w porze suchej tj. w miesiącach od stycznia do marca oraz od lipca do września. Wspinaczka trwa zazwyczaj między pięć a osiem dni. Istnieje sześć oficjalnych dróg trekkingowych: Marangu, Rongai, Lemosho, Shira, Umbwe oraz Machame. Najpopularniejszą z nich jest Marangu.

Denali

Denali

6.194 m n.p.m. (Ameryka Północna)

Denail (dawniej McKinley) jest najwyższym szczytem Ameryki Północnej. Wznosi się na wysokość 6194 m n.p.m. Wysokość mierzona od podnóży do szczytu wynosi między 5300 m. do 5900 m i jest największa wśród gór lądowych. Masyw McKinley’a położony jest w górach Alaska na terenie Parku Narodowego Denali w centralnej Alasce. Pokrywają go wieczne śniegi i lodowce.

Denali uważany jest za drugą po Evereście najtrudniejszą górę w Koronie Ziemi. Jednym z powodów jest wspomniana jedna z największych na świecie deniwelacji. W związku z faktem, że góra leży w pobliżu koła polarnego, ciśnienie na szczycie odpowiada ciśnieniu na wysokości 6900 m n.p.m. na terenach bliżej równika. Dodatkowo masyw Denali znany jest z bardzo niskich temperatur spadających zimą do -70° C, a latem do -30° C. Odczuwalne temperatury są jeszcze niższe w związku z silnymi wiatrami wiejącymi z prędkością do 160 km/h.

Istnieje kilka klasycznych dróg wspinaczkowych. Najbardziej popularną jest droga Grzędą Zachodnią (ang. West Buttress Route). Pierwsze przejście tą drogą miało miejsce w 1951 r. Wspinaczka trwa zazwyczaj od dwóch do czterech tygodni. W ostatnich latach rocznie wydawanych jest około 1000 pozwoleń na wejście na górę. Mniej więcej połowa wspinaczy dociera na szczyt. Do początków XXI wieku na górze zginęło ponad 100 wspinaczy.

Aconcagua

Aconcagua

6.962 m n.p.m. (Ameryka Południowa)

Aconcagua jest najwyższym szczytem Ameryki Południowej i obu Ameryk, a także półkuli południowej i półkuli zachodniej. Jest także najwyższą poza Azją górą świata. Wznosi się na wysokość 6.962 m n.p.m. Aconcagua leży w Andach Południowych w Kordylierze Głównej. Znajduje się 112 km na północny zachód od Mendozy, stolicy argentyńskiej prowincji o tej samej nazwie. W odległości 15 km od szczytu przebiega granica argentyńsko-chilijska.

Nie ma pewności skąd wzięła się nazwa góry. Przypuszcza się, że może ona pochodzić z języka araukańskiego, gdzie Aconca-Hue odnosi się do rzeki Aconcagua i oznacza „pochodzący z drugiej strony”. Być może jednak nazwa pochodzi z języka Indian Keczua, gdzie Acon Cahuak znaczy tyle co „Kamienny Strażnik”, a Anco Cahuac ”Biały Strażnik”.

Spekuluje się, że szczyt mógł być zdobyty przez rdzennych mieszkańców Ameryki. Jednak pierwsze udokumentowane wejście należy do szwajcarskiego alpinisty Matthiasa Zurbriggena, który zdobył Aconcaguę dnia 14 I 1897 r. Pierwszymi polskimi zdobywcami byli w 1934 r. członkowie pierwszej krajowej wyprawy andyjskiej: Stefan Daszyński, Konstanty Jodko-Narkiewicz, Stefan Osiecki i Wiktor Ostrowski. Wytyczyli oni nową drogę na szczyt od strony wschodniej nazwanej później na ich cześć „Lodowcem Polaków. Najtrudniejszą południową ścianę góry pokonała Wanda Rutkiewicz w 1985 r.

Everest

Everest

8.848 m n.p.m. (Azja)

Mount Everest (tyb. Czomolungma lub Qomolangma – ” Święta Matka”, nep. Sagarmāthā – „Czoło Nieba”) jest najwyższym szczytem na Ziemi. Wysokość góry stanowi przedmiot dyskusji, a kolejne wyniki badań kwestionują wcześniejsze ustalenia. W 2010 r. Chiny i Nepal uzgodniły podawanie dwóch wysokości: 8.848 m n.p.m. uwzględniając czapę lodową okrywającą szczyt i 8.844 m n.p.m. bez czapy lodowej. Everest znajduje się w Mahalangur, najwyższej części Himalajów Wysokich. Sąsiednimi szczytami są Lhotse (8.516 m n.p.m.), Nuptse (7.855 m n.p.m.) oraz Changtse (7.580 m n.p.m.). Przez Everest przebiega granica chińsko-nepalska.

Próby zdobycia Everestu podejmowane były od początku XX wieku. Pierwszymi wspinaczami, którzy stanęli na szczycie byli 29 maja 1953 r. Szerpa Tenzing Norgay (1914-1986) oraz Nowozelandczyk Edmund Hillary (1919-2008). Pierwszą zdobywczynią Everestu została Junko Tabei z Japonii w maju 1975 r. Pierwszego polskiego wejścia dokonała Wanda Rutkiewicz w 1978 r. Wielkim sukcesem było pierwsze zdobycie Everestu zimą przez Polaków Leszka Cichego i Krzysztofa Wielickiego, w czasie wyprawy kierowanej przez Andrzeja Zawadę w 1980 r.

Istnieje kilkanaście dróg wspinaczkowych na Everst, z których dwie główne wiodą przez grań południowo-wschodnią z Nepalu oraz przez grań północno-wschodnią z Tybetu. Wspinaczka granią południowo-wschodnią jest technicznie łatwiejsza i częściej używana. Drogą tą Tenzing Norgay oraz Edmund Hillary dokonali pierwszego wejścia na Everest w 1953 r.

our-outstanding-service

Kim Jestem

Nazywam się Michał Leksiński. Podróżuję odkąd pamiętam. Kolekcjonowałem najwyższe skoki na bungee na ziemi. Przeszedłem ponad 40 krajów z plecakiem, aż pewnego dnia rzuciło mnie w góry. Od tego czasu pasja alpinizmu pochłonęła mnie całkowicie. Zaczynając od zimowego kursu turystyki górskiej przez szkolenia wspinaczki w skałach zdobywałem kolejne stopnie wtajemniczenia. Od zwichniętego barku przez złamane kolano wychodziłem z kolejnych kontuzji, które „zafundowała” mi wspinaczka. Zawsze wracając ostatecznie w góry. Gdy zdobyłem w 2016 roku Mt Blanc (za trzecim razem, ze względu na wcześniejsze złe warunki pogodowe) narodził się w mojej głowie pomysł, który długo nie pozwalał mi spokojnie spać - Korona Ziemi. Wiem, że nawet największe marzenia są możliwe i zamierzam spełnić je nie tylko dla siebie - stąd projekt „7 Happy Summits”.

Moje górskie przygody:

Mt Fuji

3.776m   2011 r. 

Gran Paradiso

4.061m   2015

Mt Blanc du Tacul

4.248m   2015

Petite Verte

3.512m   2015

Tour Ronde

3.792m  2016

Cosmique Arete

3.842m   2016

Dent Du Geant

4.014m   2016

Mt Blanc

4.808m   2016

Kilimanjaro

5.895m   2017

Damavand

Do wysokości 4.800m   2017

Elbrus

5.642m   2017

Pik Yuchnina

5.100m   2017

Triglav

2.886m   2017

Pik Razdelnaya

6.146m   2017

Pik Lenina

Do wysokości 6.353m   2017

przykladowa-strona

Oferta sponsorska

Zdobycie Korony Ziemi to wyzwanie nie tylko logistyczne, czasowe czy treningowe, lecz również finansowe. Część ekspedycji wymaga znaczącego wkładu finansowego. Poniżej znajdują się oferty dla potencjalnych sponsorów oraz mediów w zakresie partnerstwa – zarówno przy całym projekcie, jak i przy poszczególnych wyprawach.

Oferta Sponsorska


Oferta Patronatu


Oczywiście powyższy zakres nie wyczerpuje możliwości współpracy. Jestem otwarty na wszelkie formy współdziałania.

Dodatkowo w ramach projektu zakładam, że 20% uzyskanego wsparcia będę przekazywał bezpośrednio dla Fundacji „Happy Kids” na pomoc w rozwoju rodzinnych domów dziecka.

PATRONATY

logo_fundacji-1
1-001
the-team-behind-brooklyn

Zespół

„...Góry tylko wtedy mają sens, gdy jest w nich człowiek ze swoimi uczuciami, przeżywający klęski i zwycięstwa. I wtedy, gdy coś z tych przeżyć zabiera ze sobą w doliny...” Andrzej Zawada

Tak wielkiego projektu, jakim jest Korona Ziemi nie da się zrealizować w pojedynkę. To wielka droga i podróż, w której pojawi się mnóstwo ludzi i to właśnie oni nadają sens wyprawom, górom i całej podróży. W „7 Happy Summits” pomagają mi znajomi i przyjaciele, których doświadczenie będzie nieocenione na różnych etapach projektu.

Maciek Ciesielski

Maciek Ciesielski

międzynarodowy przewodnik wysokogórski/nauczyciel alpinizmu Czytaj dalej
Jacek Łęgiewicz

Jacek Łęgiewicz

Przyjaciel Czytaj dalej
Paweł Michalski

Paweł Michalski

Himalaista Czytaj dalej
Ania Chmielak-Łopatek

Ania Chmielak-Łopatek

Trener personalny / fizjoterapeutka Czytaj dalej
Maciek Ciesielski

Maciek Ciesielski

międzynarodowy przewodnik wysokogórski/nauczyciel alpinizmu

Człowiek, z którym w Alpach wiele razy wiązałem się linami i ufam mu w tym względzie bezgranicznie. Wytyczał nowe drogi i dokonywał powtórzeń w górach Alaski, na Grenlandii, w Patagonii, w USA i Kanadzie, w Alpach, Karakorum i w Himalajach. W 2012 roku wraz z przyjaciółmi, jako drugi Polski zespół w historii stanął na uważanej za jedną z najtrudniejszych do zdobycia skalnych turni świata – pakistańskiej Nameless Tower. Przewodnik IVBV (Miedzynarodowej Federacji Przewodników Wysokogórskich). Ratownik TOPR. Maciek będzie pomagał organizować część ekspedycji. Zazwyczaj diabelnie szybki na podejściach i zjazdach – a ja zazwyczaj za nim biegnę.

Jacek Łęgiewicz

Jacek Łęgiewicz

Przyjaciel

Partner wspinaczkowy, z którym „złoiliśmy” dziesiątki dróg w skałach w Polsce i wiązaliśmy się liną na alpejskich lodowcach.
To właśnie Jacek w pewne styczniowe popołudnie zapytał, czy nie wybrałbym się z nim na Mt Blanc i tak rozpoczęła się moja wielka górska przygoda. Jemu zawdzięczam zaszczepienie ziarna wielkiej pasji. Jacek będzie pomagał organizacyjnie i projektowo przy planowaniu kolejnych wpraw. Jego poziom analizy zagrożeń górskich jest legendarny.

Paweł Michalski

Paweł Michalski

Himalaista

W trakcie swojej podróży po Himalajach. Zdobywca czterech z czternastu ośmiotysięczników – Broad Peak (8.051m), Gasherbrum I (8.068m) i II (8.035m) oraz Cho Oyu (8,201m). Doktor Nauk Ekonomicznych w zakresie mi.in. zarządzanie projektami ekspedycyjnymi. Pawła wiedza na temat ośmiotysięczników i przygotowania kondycyjnego w zakresie wypraw w Himalaje będzie mi pomagała w przygotowaniach na najwyższy szczyt świata. Dodatkowo prywatnie motywuje mnie do kolejnych treningów nieustającymi pytaniami o wyniki.

Ania Chmielak-Łopatek

Ania Chmielak-Łopatek

Trener personalny / fizjoterapeutka

Niezwykła osoba, która w 8 miesięcy od mojego złamania kolana doprowadziła mnie do formy, która zaprowadziła mnie na wierzchołek Mt Blanc. Jej umiejętności trenerskie i znajomość motoryki ciała jest niesamowita. Ania będzie w tej historii oprawcą, który doprowadzi mnie do odpowiedniej formy fizycznej przed każdą z wypraw. Na podstawie wcześniejszej historii i doświadczeń będzie odpowiedni układać treningi, aby sprostać wyzwaniom poszczególnych gór.

stay-in-touch

Społeczność

Kontakt

Jeśli chcielibyście w jakikolwiek sposób się z mną skontaktować, śmiało piszcie lub dzwońcie: